ECCLESIA ONLINE THEOLOGISCHE OPLEIDING

De vestiging van het Koninkrijk van God werd verkondigd waarbij de regeringen van deze wereld worden verbrijzeld door de komst van Messias aan het einde der tijden (Daniël 2:44). Het Koninkrijk van God werd door Christus gepredikt, die zei dat het nabij was (Markus 1:14-15). Het Koninkrijk is in twee fasen gesplitst. Eerst het geestelijke Koninkrijk en vervolgens het fysieke duizendjarige Koninkrijk onder Messias.

Tot aan Pinksteren 30 AD was aan slechts weinig profeten en leiders van Israël de Heilige Geest gegeven en wel voor een bijzonder doel. Geen ander volk, tot aan de toelating van de heidenen in de Gemeente vanaf 30 AD, had de Heilige Geest. Zo waren allen besloten tot de tweede of grote opstanding in Openbaring 20:4 e.v.

De Heilige Geest werd aan de mensheid gegeven sinds de dood van Christus, als de eerste fase van het Koninkrijk sinds Pinksteren 30 AD ( Handelingen 2:1-4) die zij met kracht zagen komen (Markus 9:1). De Geest moet in nederigheid ontvangen worden en in een ijver voor kennis als van een kind (Markus 10:15). Tenzij een mens wederom geboren wordt, uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk Gods niet zien (Johannes 3:3-5).

De geheimenissen van het Koninkrijk zijn beperkt tot de uitverkorenen en begrip wordt gegeven door de Heilige Geest; daarom is de Bijbel geschreven in gelijkenissen (Lukas 8:10). Het Koninkrijk Gods bestaat niet in eten en drinken, maar in rechtvaardigheid, vrede en blijdschap door de Heilige Geest (Romeinen 14:17). Het bestaat niet in woorden, maar in kracht (1Korintiërs 4:20).

Berouw is een absolute voorwaarde voor toelating tot het Koninkrijk. Berouwvolle zondaars zullen hen, die zichzelf rechtvaardigen, vóórgaan ( Matteüs 21:31-32) . De roeping van de uitverkorenen gebeurt door de algemene verspreiding van informatie, vergelijkbaar met zaad (Matteüs 13:3-9). Het wordt verspreid en met grote ijver ontvangen door de Geest (Matteüs 13:44-46). Vandaar dat velen geroepen zijn, maar weinigen in feite uitverkoren (Matteüs 20:16, 22:14). De roeping verzamelt anderen naast de uitverkorenen, die aan het einde der tijden gezift worden, of bij de komst van Messias, of, voor hen die gestorven zijn, bij de opstandingen (Matteüs 13:25-30, 36, 38-40, 47-50). De uitverkorenen zijn van te voren bestemd om geroepen te worden en daarna gerechtvaardigd en verheerlijkt (Romeinen 8:30).

Wanneer het Koninkrijk gegeven wordt door de Heilige Geest, is het als een mosterdzaadje dat tot een grote boom groeit, of als een zuurdesem dat het hele deeg doorzuurt (Matteüs 13:31-33), zodat God kan zijn alles in allen (1Korintiërs 15:28; Efeziërs 4:6).

De eerste voorwaarde is het Koninkrijk Gods te zoeken en Zijn gerechtigheid en al het andere zal u geschonken worden (Matteüs 6:33). De macht over boze geesten is een teken van het Koninkrijk Gods in de mens persoonlijk (Matteüs 12:28). De uitvoering van Gods wil is een belangrijke voorwaarde om het Koninkrijk door de Heilige Geest te behouden. Als het niet op de juiste wijze gebruikt wordt, wordt het weggenomen en aan anderen gegeven, die de vruchten daarvan wel opbrengt (Matteüs 21:31, 43).

Het Koninkrijk komt niet door berekening of in uiterlijke gedaante, maar is binnen de mensen persoonlijk (Lukas 17:20-21). Het Koninkrijk Gods, ook wel genoemd het Koninkrijk der Hemelen, wordt niet alleen verkregen door te belijden Christus is Heer, wat één kant van de uitverkorenen is, maar ook door de uitvoering van de wil van God de Vader (Matteüs 7:21). Door de nederige uitoefening van Gods wil kan men groot worden in het Koninkrijk van God (Matteüs 18:3-4).

Zij die uitgesloten zijn van deelname aan het Koninkrijk van God worden in het bijzonder genoemd in 1Korintiërs 6:9-10, Galaten 5:19-21 en Efeziërs 5:5.

In de Bijbel kunnen we veel brokstukken met informatie over de gebeurtenissen rondom de terugkeer van Jezus vinden. Het onmogelijk is om uit die brokstukken een volledig gedetailleerd eindtijdscenario te distilleren. Ik denk ook niet dat Gods Woord daarvoor bedoeld is.

Bij de bespreking van dit onderwerp zullen we ons beperken door de gebeurtenissen rondom de terugkeer van Jezus te rangschikken onder de drie groepen mensen:

1. Israël (=alle gelovigen onder het oude verbond)

2. de Gemeente (=alle gelovigen onder het nieuwe verbond)

3. de volken (=alle overige mensen)

Met elk van deze groepen mensen heeft de terugkerende Christus een verschillende relatie. Zijn terugkeer zal dan ook een geheel verschillend effect hebben op elk van deze groepen mensen. Al deze gebeurtenissen zullen op een of andere manier met elkaar verweven zijn. Aan het einde van veel romans komen alle gebeurtenissen van het boek in een spannende climax bij elkaar. In die climax vinden meestal ook verrassende wendingen plaats. Zoiets verwacht ik ook bij de terugkeer van Jezus "op die grote dag": onverwachte wendingen, die achteraf in de profetieën blijken te staan...

In het Oude Testament lezen we veel profetieën over de eindtijd, met het herstel van Israël als natie temidden van de andere volken onder leiding van de Messias als hoofdthema. In het Nieuwe Testament lezen we over de terugkeer van Jezus om Zich met de Gemeente te herenigen en om met de Gemeente te regeren over de volken van de aarde. De grote vraag is: hoe passen deze profetieën in elkaar?

Op zijn minst zijn er heel belangrijke overeenkomsten. Zowel Israël als de Gemeente worden in de Bijbel Gods volk genoemd. Beide volken hebben eeuwenlang blootgestaan aan vervolging vanwege hun geloof in de enige God. Zowel gelovige Joden als gelovige Christenen zien uit naar de komst van Messias Jezus. De Joden wachten op de vereniging van hun Messias, de christenen

op de hereniging met Jezus. Beide volken geloven in een opstanding uit de dood en rekenen op een bijzondere positie in het komende Koninkrijk van God. Kortom, beide volken zijn onderweg naar een toekomst die opvallend veel overeenkomsten heeft.

Het merkwaardige is echter dat Israël blind is voor de betekenis van de Gemeente in Gods heilsplan doordat ze Jezus als Messias afwijzen. Anderzijds hebben christenen eeuwenlang hun best gedaan om Israël aan de kant te zetten. Dat begon al kort na de verwoesting van Jeruzalem en het zette zich door in de tijd van Augustinus. Ze hebben met de zogenaamde vervangingstheologie het jodendom van de tijd na Christus buiten het plan van God geplaatst en de Gemeente uitgeroepen tot het geestelijke Israël. De toekomstprofetieën over het herstel van Israël uit het Oude Testament worden daarbij over het algemeen vergeestelijkt en uitgelegd als profetieën voor de Gemeente. Rebecca de Graaff was een Messiasbelijdende Jodin. Zij hield tijdens haar leven veel lezingen over het onderwerp "Israël en de Gemeente". Zij noemde de vervangingstheologie in een van haar brochures de "grootste kraakactie van alle tijden". Deze manier van denken is in de loop der tijden mede de oorzaak geweest van een onnodig diepe kloof tussen beide groepen gelovigen, die zich allebei terecht "Gods volk" noemen.

Ik geloof dat God het volk Israël niet heeft afgeschreven. Gods verbonden zijn immers eeuwig, ook het Oude Verbond: "Ik zal mijn verbond oprichten tussen Mij en u en uw nageslacht in hun geslachten, tot een eeuwig verbond, om uw nageslacht tot een God te zijn. Ik zal aan u en uw nageslacht het land, waarin gij als vreemdeling vertoeft, het ganse land Kanaän, tot een altoosdurende bezitting geven, en Ik zal hun tot een God zijn." (Genesis 17:7-8)

Niemand kan om de wonderbaarlijke heroprichting van de staat Israël heen, die in 1948 heeft plaatsgevonden, misschien wel het grootste godswonder van de 20e eeuw! Ondanks dat overduidelijke teken is de vervangingstheologie overeind gebleven in de meeste traditionele kerken, ook al wordt er door individuele kerkmensen wel steeds genuanceerder over gedacht.

Gelukkig zien we dat steeds meer nieuwtestamentische gelovigen openstaan voor de positie van Israël als volk van God naast de Gemeente. Wel blijft het moeilijk om vast te stellen wat die positie precies inhoudt, maar is het echt nodig dat wij dat precies weten? Tegelijk neemt het aantal Messiasbelijdende Joden toe. Dit zijn bemoedigende gebeurtenissen, die voorafgaan aan de samensmelting van Israël en de Gemeente in de komende tijd.